Níu manneskjur hafa verið ákærðar fyrir brot á 100. grein hegningarlaga, fyrir að hafa ráðist "á Alþingi, svo að því eða sjálfræði þess [væri] hætta búin". Af fréttaflutningi, lögregluskýrslum og málatilbúnaði setts saksóknara í málinu virðist ljóst að sakborningar beittu enga ofbeldi en fóru á þingpalla og hrópuðu að þingmönnum. Ljóst er að ákæruvaldið hefur farið offari, því hér er krafist þungrar refsingar, fyrir litlar sakir eða engar, enda á 100. greinin við brot á borð við valdaránstilraunir, þ.e.a.s. verknað "sem miðar að ólöglegri breytingu stjórnskipunarinnar" eins og segir í frumvarpinu um þessi lög. Ákæran er ógnun við frelsið til mótmæla, því sakborningum er gert að verja sig gegn mjög alvarlegum ásökunum, sem ekki eru á rökum reistar. Til að frelsa ákæruvaldið, og Alþingi, úr þessum ógöngum förum við fram á að dómsmálaráðherra felli niður saksóknina, með vísan í 29. grein stjórnarskrárinnar. [Athugið: Þótt 29. grein stjórnarskrárinnar tali um forseta er það ráðherra sem fer með umrætt vald, í krafti 13. greinar.]