Leefbaar werk voor docenten en medewerkers hoger onderwijs

Al meerdere collega's zaten dit jaar thuis met een burn-out. Dit zegt genoeg. Misschien kan ministerie van onderwijs het aantal ziektedagen opvragen en vergelijken met voorgaande jaren?

Als je je werk niet verricht krijgt binnen de op basis van je tewerkstellingspercentage toebedeelde uren, ja, dan zal dat wel aan jezelf liggen. Slecht time management. Men zegt het niet altijd expliciet maar er wordt dan vaak aangeraden om op papier minder te gaan werken. Is het eigenlijk wel normaal dat gezonde competente mensen het gewoonweg niet trekken, een voltijdse job in het hoger onderwijs? Ook niet als ze meer dan 60 uren effectief aan het werk zijn? Het moet zo’n drie jaar geleden geweest zijn dat ikzelf in het midden van de werkweek naar huis reed, jankend van ellende. Ik zag nog twee uitwegen: naar de dokter rijden of “mijn werkbelasting zelf onder controle houden”, zoals men dat dan noemt. Ik ben gelukkig niet met een burn out thuis beland. En sindsdien probeer ik te overleven. Maar het blijft moeilijk. Het is gewoon niet mogelijk om binnen een acceptabel aantal werkuren alle opdrachten van mijn job naar behoren te vullen. Het gevolg? De kwaliteit gaat erop achteruit, iets wat me niet gelukkig maakt, maar bon, het is dat of verzuipen. Of ik er in slaag? Helaas niet altijd. Omdat de drang blijft om studenten op sleeptouw te nemen, te boeien met actuele opdrachten, te prikkelen om initiatief te nemen, ten volle te coachen … En ja, een paar maanden geleden zat ik weer met het dilemma, een continue druk op de borstkas, stress, vermoeidheid,… naar de dokter rijden? Of toch maar gewoon verder ploeteren? Ik prijs mezelf gelukkig dat het me nog altijd lukt, maar ik kan het niet meer aan zien: het aantal collega’s dat jaarlijks uitvalt wegens burn-out. Ik neem aan, mevrouw Crevits, dat u niet zit te wachten op mijn persoonlijk verhaal. En ik weet ook wel dat beleidsmakers geen beslissingen nemen op basis van één individuele ervaring, maar is het niet frappant dat er in het hoger onderwijs zoveel mensen zijn met eenzelfde verhaal? Dit kan niet weggeveegd worden met een “het personeel zal wel niet competent zijn”. Dit heeft te maken met een jarenlange onderf

Weer een avond tot 24u30 gewerkt! Hoe lang ga ik het nog volhouden eer de burn-out komt?

Kwalitatief onderwijs voor studenten, leerkrachten en alle betrokkenen is van essentieel belang!

Alles draait om het welbevinden van de studenten. En wij?

Er wordt meer en meer in onze opdrachtenfiche geduwd zonder te kijken naar de haalbaarheid van al dat werk. De core-bussiness; het lesgeven, wordt op de 2de plaats gezet.

Mooie brief in de bus van het SERV voor een bevraging over werkdruk. Ik citeer: "Van werken mag je niet overspannen of ziek worden. Werk moet boeiend blijven en kansen bieden om bij te leren. Naast de job moet er ook tijd zijn voor gezin, vrienden, hobby's... Voor de Vlaamse overheid is het niet alleen belangrijk dat iedereen werk heeft, maar ook dat dit werk kwalitatief "OK" is." Wel minister Crevits ik daag je uit om bovenstaande waar te maken voor de al de medewerkers van de hoge scholen. Niet genoeg handtekeningen? Niet omdat het mijn collega's niet boeit, maar tijd, tijd, tijd...

Vele werknemers in de privé doen hun job ook met passie. Zij willen ook kwaliteit leveren. Het grote verschil zo blijkt: zij krijgen een bonus en bij ons wordt het al normaal/'part of the job' gezien. Nog sterker, het wordt gezien als een intrinsieke eigenschap, een drijfveer van de docent?! Wij zullen gedreven blijven werken, maar de werkvreugde zal zeker stijgen als wij eveneens billijk betaald worden!

We werken allemaal met passie voor onze job, anders waren we al lang vertrokken. Maar hoe lang blijven we nog?Of beter gezegd hoe lang blijven we nog overeind? Je geraakt oververmoeid, je ziet de kwaliteit dalen, je geraakt gedemotiveerd... er is gewoon geen tijd meer om even adem te halen. Je ziet je collega's hetzelfde ondergaan ten koste van alles. We bouwen niet meer aan de toekomst.

De jonge docenten voelen elk jaar weer de onzekerheid of ze hun job kunnen behouden. Elk jaar sneuvelen er zovele getalenteerde docenten omdat er geen budget is om hun in dienst te houden. Blijf aub investeren in de jongere generatie!

ik onderschrijf de vraag naar 'werkbaar werk' voor alle medewerkers van onze hogeschool.

Als je thuis komt en amper nog aan huishoudelijk werk toekomt, niet meer kan gaan sporten, ... weet je dat er iets grondig fout is. Ondanks de goede wil, laat de geest en lichaam het meer en meer afweten!

Voor "werkbaar werk" voor alle collega's

Als ATP'er ervaren wij ook de zeer hoge werkdruk. Wij dienen het onderwijzend personeel te steunen in hun onderwijstaken maar komen zelf in de problemen door de dagelijkse te hoge eisen en wensen die men stelt. Een dag duurt 24uur en lijkt dan nog te kort...

hoe kunnen we nog kwaliteitsvol onderwijs aanbieden als de groepen steeds groter worden, de kosten steeds lager moeten en we ook nog moeten vernieuwend werken...

en in die situatie over beter zwzmvijver waarin we naar de bodem worden getrokken, worden we ook nog verondersteld om onderzoek te doe doen en als het even kan met internationale partners en liefst van al, nog eerst zelf al de centen zoeken.

Beste mevrouw Crevits Ik werk reeds 10 jaar in het hoger onderwijzen al 10 jaar voltijds....en toch komen er ieder jaar opdrachten bij, heb ik meer studenten in meer klassen. Hoe kan dit nu? Ik heb het gevoel mezelf voortdurend achterna te hollen en in te moeten in kwaliteit. Is dit de bedoeling? Kiezen we dus voor kwantiteit? Met mijn ziel en veel passie sta ik voor de klas, maar ik bekoop dit in het weinige 'restleven' dat nog overschiet....het is niet 5 voor 12 maar haast 5 na 12!!!!! Signalen genoeg, actie!

Beste mevrouw Crevits, ik wilde u gisterenavond even laten weten hoe het tegenwoordig met mij gaat. Het was echter een beetje te laat om u nog te storen. Hoe dat kwam, zal ik u even uitleggen. Ik had colleges tot 21u30 en was dus thuis om 22u30. Toch niet zo erg, hoor ik u al denken. U moet wel weten dat ik op 2 dagen 22 (zoals mijn echtgenoot dat noemt) factureerbare uren op de teller heb staan. Maandag gestart om 7u45 en geëindigd om 17u45. Dinsdag gestart om 9u en geëindigd om 21u30. Pauze, wat is dat? Dat kennen we niet meer, boterhammen eten we tussendoor op achter onze computer en we razen maar door...Vakantie? Weekends? U perst ons al jaren uit als een citroen. Dus aten we een appelsien en hadden we weer extra vitaminen. Een paar jaar geleden heeft u de zeste van de citroen ontdekt en dus aten we 2 appelsienen. Nu doet u ons ook nog de rest van de schil opeten en dat is echt wel een brug te ver. Onze maag kan daar niet meer tegen. We houden dit niet vol, we zijn het zat! Ik doe deze job met hart en ziel en vind "hard werken" niet erg maar nu is de maat vol. Doe iets aan deze situatie. Het feit dat ik overleef, dank ik aan de beste en liefste collega's en de meest enthousiaste studenten. Oh ja, mijn echtgenoot en meest flexibele jonge kinderen mag ik zeker niet vergeten. Dat houdt mij recht. Dus minister: doe eindelijk iets! En een tip voor bepaalde directieleden: stop met het grijs draaien van de plaat: " je haalt toch zo veel voldoening uit je job". Helaas, daar betaal ik mijn rekening in de Colruyt niet mee. U zal begrijpen dat ik nu weer even aan de zuurstoffles ga hangen, het is immers nog maar woensdag...

Geen signaal kan voldoende krachtig zijn. Voor mezelf: 5% minderen in opdracht, meer werk dan het jaar voorheen.

Als je je werk kwaliteitsvol wil doen, is het niet mogelijk om nog een normaal gezinsleven te hebben indien je full time werkt.