بسم الله الرحمن الرحیم

اعضای محترم کیسیون بهداشت و درمان مجلس شورای اسلامی

با عرض سلام و احترام

احتراما" اینجانبان پزشکان فوق تخصص رشته های مختلف که در کشور عزیزمان ایران مشغول به ارایه خدمت رسانی به مردم شریفمان هستیم.بدین وسیله مشکل حاد و مسله سازی که تمام زندگی و کار و مسایل خانوادگیمان را تحت الشعاع خودش قرار داده خدمتتان عرضه مینماییم تا با تدبیری که در جنابعالی وسایر اعضای محترم کمیسیون سراغ داریم امید تازه ای به ما ببخشید تا با امید و اشتیاق بیشتر مشغول به خدمت به مردم عزیزمان باشیم.

احتراما" به استحضار اعضای محترمکمیسیون محترم بهداشت مجلس شورای اسلامی میرسانیم هر کدام از ما پس از طی دوره تحصیلی 7 ساله پزشکی عمومی 2-3 سال طرح پزشک عمومی در جایی دور از خانواده و اکثرا خارج از استان بومی خود گذرانده ایم.همچنین پس از قبولی در دوره تخصصی و طی کردن دوره 4 ساله تصیل مجددا 2-4 سال طرح تخصصی گذرانده ایم. از طرفی پس از دوره تحصیلی 2-3 ساله فوق تخصصی , مجددا" متحمل 4-6 سال طرح تحمیلی و ناعادلانه فوق تخصصی آنهم تحت شرایط دشوار و اینبار با سن حدود بالای 40 سال و باز هم دور از خانواده و استان بومی خود به اصطلاح خانه به دوش بوده و با شرایط سخت زندگی مواجه خواهیم شد.طوری که هیچ رشته تحصیلی در ایران وجود ندارد که 8-12 سال طرح بگذراند(حالا خدمت 2 ساله سربازی جهت آقایان به کنار!). یعنی علیرغم گذشت حداقل 40 سال از عمرمان هنوز به آرامش زندگی نرسیده و کماکان دور از خانواده و استان بومی خود میباشیم.

علیرغم مکاتبات و پیگیریهای زیاد در خصوص درخواستهایمان که: 1) کاهش طول دوره طرح فوق تخصصی به برابر طول دوره تحصیلی(نه 2 برابر آن)و یا اختیاری شدن آن(بجای اجباری بودن دوره و آن هم بدون اختیار تعیین محل خدمت) و یا 2)حق اجازه مطب با هدف راحتی مردم که مرتب در خصوص نداشتن مطب از سوی ما گله دارند و امکان خدمت رسانی بهتر و بیشتر در 2 شیفت صبح و عصر و یا3) لااقل حق خرید دوره تعهد طرح فوق تخصصی بوده ,طی 2 سال گذشته متاسفانه پاسخ مناسبی از سوی وزارت بهداشت دریافت نکرده و اکثرا با نشان دادن مشت آهنین و تهدید از سوی مسولین زیربط مواجه شدیم و حتی پای صحبتمان ننشتند تا شنونده مشکلاتمان باشند که دور از انتظارمان از سوی کابینه تدبیر و امید است که امید فراوان به آن داریم . تصورمان این بود که ما هم از حق شهروندی برخورداریم و حق حیات و نفس کشیدن داریم و به الفبای نیاز هر فرد (که آزاد بودن و تصمیم گیری در مورد آینده و محل زندگیمان است) احترام گذاشته میشود.

خوشبختانه اعضای محترم کمیسیون بعنوان رکن اصلی قانونگذاری در مسایل بهداشت و درمان کشور جز همکاران پزشک بوده و کم وبیش با مشکلات فوق مواجه بوده و به خوبی ما را درک خواهند کرد . این نکته امیدمان را بیشتر خواهد نمود زیرا مطمین هستیم که بخوبی شرایط سخت ما را درک کرده و اطمینان داریم بعنوان نمایندگان منتخب مردمبا درایت ویژه راهگشای مشکل فوق ما ( که جز همین مردم میباشیم) باشید.

قبلا" از مساعدت اعضای محترم کمیسیون کمال تشکر و امتنان را داریم.