از آنجایی که در افغانستان هیچ گونه ثبات امنیتی و سیاسی وجود ندارد، این خبرنگاران هستند که با مایه گذاشتن از جان خویش، برای آگاه ساختن مردم خود از رویدادهای جاری در کشور و جهان، دل به دریا زده و در هرگونه شرایط دشوار سینه سپر می کنند. ولی در مقابل دولت مافیایی و بی وجدان افغانستان؛ کوچک ترین کاری برای امنیت کاری خبرنگاران انجام نداده است. این همه باعث شده که خبرنگاران با تهدید و هشدارهای جدی از سوی زورمندان و تفنگ داران که در همه دزدی و گرگی های سیاسی اقتصادی شریک حکومت فاسد هستند؛ روبرو شده و از سر مجبوریت دست از کار و خدمت کشیده ؛ راهی دیار غربت شوند. البته که در بیرون از کشورشان هم روزگار بدتر از افغانستان را پشت سر می گذرانند. بلاتکلیفی و بی سرنوشتی که در کشور میزبان در آن به سر می برند، هزار برابر ستم روا داشته شده در افغانستان است. ما از کمیساری عالی سازمان ملل در امور پناهندگان کشور ترکیه، خواهانم تا هرچه زودتر به این بن بست پایان بخشیده، در راستای تعیین سرنوشت این جوانانی که گنج بزرگ برای آینده جامعه انسانی هستند؛اقدام نمایند.