آزادي آموزش زبان ترکي آذربايجاني در دانشگاهها و مدارس ايران اصل 15 قانون اساسی می گوید: آموزش زبان اقوام ایرانی در کنار زبان فارسی آزاد می باشد. آیا قبول دارید این اصل تمام اقوام ایرانی و ما آذربایجانیها را برای آموزش زبان مادریمان آزاد گذاشته است؟ پس این کدامین قانون نانوشته ای است که ما را از آموزش زبان مادریمان، حتی در حالیکه حاضریم تمام هزینه هایش را بپردازیم، باز می دارد. تنها چيزي که ما مي خواهيم اين است که بتوانيم به زبان مادريمان بنويسيم و بخوانيم. برخی فکر می کنند ما می گويم ترکها نژاد برترند در حاليکه حرف ما اصلا اين نيست. ما به اين اعتقاد دارم که هيچ ملتي تافته جدابافته از ساير ملل نيست. حرف ما اين است که چرا يک ترک زبان مخصوصا بچه ها نبايد بتوانند با زبان مادری خود تحصيل کنند. چرا بايد به خاطر لهجه داشتن در فارسی حرف زدن مسخره شود .مگر شما خودتان انگليسی را بدون لهجه حرف می زنيد. درسی با عنوان «آخرين درس » يادتان هست که در کتاب فارسی دبيرستان خوانديد ما هم همان حس را داريم. اين همه جک که در مورد ترکها ساختيد يادتان است. حتی برخی از اين جک ها به دهان همزبانان ما هم افتاده است. البته می دانم فقط ترکها قربانی نشده اند بلکه کردها و لرها و حتی شهرها هم قربانی شده اند. تا انجا که مرحوم استاد شهريار مجبور شد شعر الا ای تهرانيا را بسرايد. برخی ديگر هم فکر می کنند ما خيال جدايی از ايران را داريم. ولی اينگونه نيست. شهيد باکری در جايی شهيد شد که حتی يک ترک هم نبود. ما از تبار ستارخان و باقرخان هستيم که اگر ترور نمی شدند حال ايران در جرگه کشورهای پيشرفته بود. ما از تبار بابک خرم دين هستيم ما از نژاد مولوی و شمس تبريزی، نظامی گنجه ای، ابوریحان بیرونی، صائب تبریزی، هستيم. ما سعدی و حافظ را شاعر ملی خود می دانيم ما به سهراب سپهری، نيما يوشيج، ... افتخار ميکنيم. ما مباهات می کنيم که هموطن ابن سينا و ملا صدرا هستيم ما هموطن پرفسور حسابی هستيم. چرا شما حق دارید از زبان خود حرف بزنید ولی یک ترک یا یک کرد و عرب حق ندارد. البته بیشتر از همزبانان خودم حرف می زنم چون بقیه باید خودشان حرفشان را بزنند. آري ما مي خواهيم آموزش زبان ترکي در دانشگاههاي کشور عزيزمان ايران و مدارس مناطق ترک نشين کشور آزاد باشد