ΣΥΛΛΟΓΗ ΥΠΟΓΡΑΦΩΝ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΑΔΙΚΟ ΜΕΤΡΟ ΤΩΝ ΔΙΑΓΡΑΦΩΝ ΤΩΝ ΦΟΙΤΗΤΩΝ

ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΣ ΣΥΛΛΟΓΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΑΠΟΚΕΝΤΡΩΜΕΝΩΝ ΔΙΟΙΚΗΣΕΩΝ ΕΛΛΑΔΑΣ

Η διαγραφή φοιτητών δεν αποτελεί λογιστικό ζήτημα, είναι δείκτης του τρόπου με τον οποίο η πολιτεία αντιλαμβάνεται το δικαίωμα στη γνώση. Σε μια χώρα πουμετρά πληγές από τη μαζική μετανάστευση νέων, η εκπαίδευση δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως προνόμιο με ημερομηνία λήξης. Οι φοιτητές που εργάζονται, μεγαλώνουν παιδιά ή επιστρέφουν στις σπουδές τους μετά από χρόνια δεν είναι ανενεργοί αριθμοί. Είναι πολίτες που επιμένουν να μορφώνονται μέσα σε δυσμενείς συνθήκες.

Δεδομένου του ό,τι, οι προς διαγραφή φοιτητές/ήτριες δεν αποτελούν μελλοντικούς/ές πελάτες/ισσες των μη κρατικών «πανεπιστημίων» -αφού οι λόγοι παράτασης του χρόνου σπουδών τους είναι κύρια οικονομικοί (αναγκάζονται να εξασφαλίσουν τον βιοπορισμό τους, πριν ολοκληρώσουν τις σπουδές τους)- ενώ παράλληλα δεν κοστίζουν ΤΙΠΟΤΑ στο κράτος (αντιθέτως διατηρούν ζωντανή την υπό διωγμό δημόσια εκπαίδευση, καταγράφοντας περισσότερους/ες εκπαιδευόμενους/ες ανά εκπαιδευτικό ίδρυμα), κατανοούμε ότι ένας είναι ο στόχος αυτού του «μέτρου»… ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΕΙΝΑΙ Ο ΣΤΟΧΟΣ ...

Διαφωνώ με τη διαγραφή ατόμων που θέλουν δεύτερη ευκαιρία.

Η Παιδεία δεν αναβαθμίζεται με διαγραφές φοιτητών, αλλά με γενναία χρηματοδότηση, ενίσχυση της φοιτητικής μέριμνας, προσλήψεις μελών ΔΕΠ και Διοικητικών, αναβάθμιση υποδομών, προσαρμογή σε νέα επιστημονικά πεδία, κατάργηση αναχρονιστικών νόμων. Μετά θα δούμε και το τι φταίει για τους αιώνιους φοιτητές που δεν κατάφεραν να ολοκληρώσουν τις σπουδές τους και να λύσουμε το πρόβλημα αυτό που είναι το μικρότερο σε σχέση με όλα τα άλλα.

ΟΧΙ ΣΤΙΣ ΔΙΑΓΡΑΦΕΣ

αγανάκτησή

Ένα ακόμα πρόβλημα είναι ότι υπάρχουν Τμήματα των ΑΕΙ όπου, στατιστικά, ο μέσος όρος αποφοίτησης είναι 5,5 έτη.

ΟΙ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΙ ΜΑΣ ΝΑ ΜΗΝ ΕΠΙΦΟΡΤΙΣΤΟΥΝ ΤΗΝ ΕΥΘΥΝΗ ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ.

Έχουμε εξαθλιωθεί ως λαός και ορισμένοι πραγματικά είναι σαν να ζουν σε άλλο πλανήτη και η έννοια τους είναι η διαγραφή των φοιτητών όπου είναι οι μόνοι που οικονομικά δεν επιβαρύνουν του Έλληνες φορολογούμενους.

ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ ΚΣ - ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟΥ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ ΕΜΠ

Δεν θα σχολιάσω αν το μέτρο είναι άδικο, θα πώ μόνο ότι όλα τα είχαμε, όλα δουλεύουν άψογα, και έμενε μόνο να αδειάσουμε τα φοιτητικά μητρώα από παλιές εγγραφές.

Η Σύζυγός είναι 58 ετών και παρόλα αυτά έκαμνε μια τιτάνια προσπάθεια να τελειώσει την Νομική Σχολή σε καμίαπερίπτωση δεν την είχε παρατήσει νομίζω πως είναι άδικο μέτρο.

Υπάρχουν φοιτήτριες/τές που κάνουν 3-4 διαφορετικές εργασίες.

Διαφωνώ με τη διαγραφή ατόμων που θέλουν δεύτερη ευκαιρία.

Οι διαγραφές φοιτητών από τα δημόσια πανεπιστήμια δεν γίνονται γιατί κοστίζουν στο κράτος — δεν του στοιχίζουν τίποτα. Γίνονται για να σπρώξουν τους νέους , όσους μπορούν φυσικά, προς τα ιδιωτικά πανεπιστήμια, για να συνεχίσουν εκεί και να πάρουν πτυχίο. Έτσι, η μόρφωση γίνεται ξανά προνόμιο για όσους έχουν χρήματα, κι όχι δικαίωμα για όλους.

Μέλος του ΚΣ της ΟΔΠΤΕ- εργαζόμενος στη Δ/νση Σπουδών του ΕΜΠ

Είναι απαράδεκτο το μέτρο των διαγραφών των φοιτητών γιατί πλήττει τους φτωχούς φοιτητές που αναγκάζονται να εργάζονται. Το μέτρο της αναστολής/διακοπής φοίτησης δεν επαρκεί για να καλύψει τις ανάγκες. Απαράδεκτη είναι επίσης η μετακύλιση της ευθύνης στις γραμματείες των Τμημάτων, τη στιγμή που όλοι γνωρίζουν ότι με βάση το υφιστάμενο θεσμικό πλαίσιο την ευθύνη έχει ο Πρύτανης, ο αρμόδιος Αντιπρύτανης και οι Πρόεδροι των Τμημάτων.

Δε συμφωνώ με το σύνολο του κειμένου όμως η υποστελέχωση είναι γεγονός όπως και η ανάγκη καλύτερης οργάνωσης και αύξησης παροχών τουλάχιστον για ειδικές κατηγορίες. Ακόμη, το ν+2 είναι λίγο, ναι στο όριο αλλά τουλάχιστον 2ν τα έτη φοίτησης καθώς και πρόβλεψη για έκτακτες συνθήκες (προσθήκες σε όσα υπάρχουν).

Οι διαγραφές φοιτητών αποτελούν ένα άδικο μέτρο που πλήττει τις ελπίδες και τα όνειρα νέων ανθρώπων. Σε ένα περιβάλλον όπου η εκπαίδευση είναι θεμέλιος λίθος για την πρόοδο και την ανάπτυξη της κοινωνίας, οι διαγραφές φαίνεται να τιμωρούν αυτούς που ίσως χρειάζονται περισσότερο υποστήριξη. Η οικονομική κρίση, οι προσωπικές δυσκολίες ή ακόμα και οι αλλαγές στο εκπαιδευτικό σύστημα δεν θα έπρεπε να οδηγούν σε τέτοιες ακραίες αποφάσεις.