An open letter To the United Nations High Commissioner for Refugees (A Report on the Status of Iranian asylum seekers and Refugees in Turkey

We only want equality and non-discrimination with other nations.

Stop please

Identify our fate

من نیز به روند پیگیری و رسیدگی به پرونده ها به شکل فعلی مخالفم و خواهان پیگیری جوامع بین اللملی در این رابطه هستم

پنج سال هست در ترکیه هستم پرونده ام در قسمت ای سی ام سی دو بمدت دوسال هستش متوقف شده.لطفا رسیدگی کنید

We need to your help

با درود و وقت بخير بعد از سپردن پروتده ها به اداره مهاجرت هيچ فعاليتى تا الان صورت نگرفته و با توجه به نزديك بودن مرز با ايران هميشه نگرانى و استرس براى ديپورت و امنيتى براى من كه فعاليت نويسندگى در زمينه سياسى اجتماعى دارم وجود دارد خواهشمنديم هز چه زودتر شرايط را براى كشور سوم فراهم نماييد

لطفا بفمید مارو

vafai

پدرسوختەهاچرا آخە

دختر و نوه من سه ساله که در ترکیه هستند تورو خدا تکلیف اونارو هر چه زودتر معین کنید وبفرستید اینجا پیش من در اتریش ، اگر اون به ایران برگردونده بشه اول زندانی و بعدش هم نمیدانم که چه بر سرش میارن و بچه اش رو هم ازش میگیرند

Please hear our voice...we LGBT refugees are painfully dying here in the limbo of Turkey...

درود و شاد باش من به عنوان یک پناهجو و به عنوان یک انسان آزاد درخواست رسیدگی به پرونده و شرایط زندگی کنونی ام را دارمتا بتوانم از حقوق اولیه زندگی یک انسان آزاد برای زندگی فارغ از دین و مذهب و ملیت برخوردار باشم،،سپاسگزارم

It is not fair to consider all iranian refugees under new rules especially those who recognised and are waiting for resetelment for long time.

I'm also a refugee at turkey since 2014. And i'm waiting for resettlement since 2016. 5 years, so hard to describe, how can i explain the situation, as a member of lgbtqi family, what i faced at iran, what i camed on at turkey, a book need to telling this story of pain.

help me

مدت چهار سال است که پسر من با شرایط سخت در ترکیه زندگی می کند با آینده‌ای مبهم همراه با هزاران نفر دیگر شما را بخدا قسم به پروندهها رسیدگی کنید و آنها را از این بی سرانجامی نجات دهید

به امید موفقیت و آزادی و رهایی ما ایرانیان

Please help us

من شش سال هستش از کشور و زندگیم در ایران آواره شدم. امیدم بعنوان یک زن یک زندگی آزاد و با ثبات . بدون هیچگونه تبعیض بود. هر جای دنیا باشه مهم نیست. سه سال هستش قبولی سازمان را دارم هنوز تکلیفم مشخص نیست. ما چند بار بدنیا میایم؟ چند بار میتونیم زندگی کنیم؟ در این مدت مواردی از همین سازمان دیدم که دیگه هیچ امیدی به تغییر وضعیت ندارم. ب